اسرار کاوش

  قدیر افروند در گفتگو با فارس در خصوص آخرین وضعیت بازار حضرتی گفت: کار باستان‌شناسی هفته پیش در این محوطه به اتمام رسید.

وی افزود: مالک به دنبال مجوزهای میراث فرهنگی و شهرداری تهران است، مکاتبات انجام شده و اداره کل میراث فرهنگی در حال بررسی تقاضای مالک است.

مدیر بخش باستان‌شناسی میراث فرهنگی استان تهران تصریح کرد: بر اساس مطالعاتی که روی متون تاریخی، گزارش سیاحان مختلف و اسناد و مدارک موجود از دوره اوایل قاجار انجام دادیم، به نظر می‌رسد این محوطه بر اساس بررسی دقیق نقشه برزین دروازه حضرت عبدالعظیم (ع) بوده است.

وی افزود: تصمیم داریم این ساختار را حفظ و تا جایی که ممکن است با همکاری مالک و مشارکت شهرداری یک سایت‌ موزه ایجاد کنیم تا امکان بهره‌برداری گردشگری در کنار حفاظت فرهنگی صورت گیرد.

افروند در خصوص اشیاء کشف شده در این محوطه گفت:‌عمده‌ترین یافته‌های ما باستان‌شناسان سفال است که کمک بسیاری به تاریخ‌نگاری می‌کند، سفال‌های کشف شده برای سال‌یابی به آزمایشگاه پژوهشکده حفاظت و مرمت آثار تاریخی ارسال شده، همچنین یک سکه‌ای پیدا شد که چون به شدت زنگ‌زده بود و پوشش پاتینه داشت به آزمایشگاه ارسال شد و منتظر نتیجه آن هستیم.

سرپرست تیم کاوش در بازار حضرتی تهران ادامه داد: همچنین قطعاتی از یک پیاله با تکنیک آب‌سفید پیدا شد که روی آن تاریخ‌نگاری شده بود، در طی کاوش‌ها یکسری اشیاء سنگی و قطعات شیشه و کاشی‌های دوره‌های مختلف نیز کشف شد.

افروند با بیان اینکه مساحت کل مغازه 80 متر است و محوطه‌ای که مورد کاوش قرار گرفته سه چهارم مغازه را تشکیل می‌دهد، گفت: مالک پس از پایان کار ما توجیه شده که این مکان را حفظ کند، بنابراین حمایت شهرداری را تهران می‌طلبد، چرا که این مکان یک میراث شهری به حساب می‌آید.

وی با بیان اینکه برای اولین بار آثاری از معماری و شهرسازی تهران و حصار صفویه تهران کشف شده است، گفت: در دوره اسلامی برای نخستین بار است که آثاری از دوره صفویه را در زیر سطح زمین پیدا می‌کنیم که به طور اتفاقی برج و بارو و دروازه دوره صفوی تهران است.

چندی پیش بود که مالک یک مغازه در راسته بازار حضرتی تهران، در زمان گودبرداری بخشی از مغازه‌ خود برای ایجاد زیرزمین، با تکه‌های سفال مواجه می‌شود.

شهرداری هر چند در زمان آغاز کار از میراث‌فرهنگی استعلام نمی‌کند اما با کشف یافته‌هایی مانند سفال‌های رنگی و حتی چند تکه استخوان پای باستان‌شناسان اداره میراث‌فرهنگی استان تهران به مغازه باز می‌شود.

فرسنگ‌شمار علامتی است که با آن فواصل مکان‌های دیگر را از مکان نصب علامت نشان می‌دهد. از اصطلاح فرسنگ شمار در مباحث مدیریت پروژه نیز استفاده می‌شود.

فَرسَنگ یا فرسخ واحدی برای اندازه‌گیری مسافت و نزدیک به ۶٬۲۴ کیلومتر است.

بر اساس نوشته‌های میر سید علی جناب در کتاب الاصفهان دو نوع فرسنگ وجود دارد:

فرسنگ متداول

فرسنگ شرعی

فرسنگ متداول که در زمان ناصرالدین شاه قاجار به وسیلهٔ نجم الدوله مقرر شده‌است، معادل ۶۰۰۰ ذرع معمولی است و بنابراین هر فرسنگ متداول برابر با ۶۲۴۰ متر است.

فرسنگ شرعی که قدمت بیشتری در ایران دارد، معادل ۵۱۶۰ ذرع معمولی بوده‌است و با توجه به اینکه هر ذرع معمولی معادل ۱۰۴ سانتیمتر می‌باشد، بنابراین یک فرسنگ شرعی معادل ۵۳۶۶،۴ متر می‌باشد که برای راحتی محاسبه یک فرسنگ شرعی را برابر ۵۴۰۰ متر (پنج کیلومتر و چهارصد متر) می‌دانسته‌اند.

مسافت شرعی در احکام دین برابر با هشت فرسخ می‌باشد که با محاسبات دقیق برابر با چهل و دو کیلومتر و نهصد و سی و یک متر (تقریباً ۴۳ کیلومتر) هست. اگرچه در مورد محاسبه آن علما اختلاف نظر دارند و برخی آن را معادل همین مقدار مذکور، برخی دیگر معادل ۴۰ کیلومتر و برخی دیگر معادل ۴۵ کیلومتر می‌دانند. با محاسبه دقیق مشخص است که عدد ۴۰ کیلومتر و همچنین ۴۵ کیلومتر در برآورد مسافت شرعی دارای خطا و اشتباه است و حتی اگر گرد شده عدد فرسنگ شرعی (۵۴۰۰ متر) نیز در نظر گرفته شود باز هشت فرسنگ به برآورد ۴۳ کیلومتر نزدیک‌تر می‌باشد.

در ایران باستان و قبل از ورود اسلام، کلمه فرسنگ به صورت پرسنگ تلفظ می‌شد که معادل تقریبی ۵۰ کیلومتر بود. با ورود اسلام، این واژه به صورت معرب (عربی شده) در آمد و با توجه به اینکه در زبان عربی حروف «پ» و «گ» وجود ندارد، واژهٔ فرسخ متداول شد.

شناخت نقشه خانه های قدیمی ما را در رساندن به دفینه های خانه های قدیمی کمک می کند چرا که نقشه هایی در آن زمان استفاده می شد که الان کمتر مورد استفاده قرار می گیرد.

راههای ورود به داخل این مجموعه از طرق مختلف و به شکل مخفی در منازل یا داخل قلعه خشتی در مجاور شهر و یا محلهای پر جمعیت و داخل کانالهای پایاب هایی که از زیر خانه ها و برای گذر آب قنوات ایجاد شده،چاههای داخل مساجد و باغها و بازارها و هر جایی که در زمان حمله دشمن امکان دسترسی سریع و فرار ساکنین را فراهم می نموده ،ایجاد شده است.

علائم و نشانه های گنج و دفینه در خانه های قدیمی

راههای ورود به داخل این مجموعه از طرق مختلف و به شکل مخفی در منازل یا داخل قلعه خشتی در مجاور شهر و یا محلهای پر جمعیت و داخل کانالهای پایاب هایی که از زیر خانه ها و برای گذر آب قنوات ایجاد شده،چاههای داخل مساجد و باغها و بازارها و هر جایی که در زمان حمله دشمن امکان دسترسی سریع و فرار ساکنین را فراهم می نموده ،ایجاد شده است.

در بعضی منازل قدیمی که در قسمت مطبخ خانه آن چاهی برای ورود به این فضاها حفر نموده و در دهانه چاه را با تنور به طرز ماهرانه ای پوشانده و انتهای تنور که در دهانه چاه قرار گرفته را با تابه گلی مسدود و روی تابه را خاکستر ریخته ودر مواقع اضطراری افراد از داخل تنور وارد شهر زیر زمینی شده و دوباره انتهای تنور را مسدود به شکلی که هیچ اثری از ورودی به اویی ها معلوم نمی شود.در طول مسیر شهر زیر زمینی اطاقهایی به ابعاد مختلف برای اسکان موقت حفاری کرده اند.

علائم و نشانه های گنج و دفینه در خانه های قدیمی

شما هر قدر این موارد را بدانید کمتر اشتباه خواهید کرد.به یاد داشته باشید مهمترین عامل تمییز و تفهیم اینکه آیا این مورد با دفینه گذاری ارتباط دارد یا خیر توجه به جایی است که این مورد در آنجا قرار دارد.البته همانطور که پیشتر هم عنوان کردم در اینکار هیچ موقع ۱۰۰ درصدی وجود ندارد.همچنین به غیر از آن با دانستن نکات بالا با نوع تفکر معماران آن منطقه نیز آشنا می شوید که بعید نیست از این نوع معماری در پنهان ساختن دفینه ای نیز استفاده شده باشد.

طلسم و تله فیزیکی دو عنصر اصلی بازدارنده در حفاری دفینه

در گذشته از عناصر بازدارنده زیادی در حفاری جهت جلوگیری از دسترسی به دفینه استفاده می شد مثل تله های فیزیکی ، موکل در قبل از اسلام و بعد از اسلام از طلسم  . بسیاری از کارشناسان نماها که از علوم حفاری چیزی نمیدانند و تجربه ای ندارند به طور کلی طلسم را رد می کنند در صورتی که طلسم کاملا واقعیه و وجود دارد حال ببینیم طلسم به طور کلی چیه؟

طلسم (به انگلیسی: Talisman) شیء یا نگاره‌ای متشکل از واژگان، شمارگان، اشکال و جداول است که دارای قدرت جادویی یا ماورایی است. زمان ماندگاری طلسم بسته به تعیین عامل و ارجاعات او به مبادی انرژی‌های غریبه است. تفاوت مهم میان دعا و طلسم، چگونگی فعال‌سازی آنها است  که دعا را به زبان مرسوم و کامل می‌نویسند، ولی در طلسم واژه‌هایی از دعا را با حروف مرموز می‌نویسند. به همین دلیل فهم نوشته‌های روی آن برای همه ممکن نیست.

معمولاً طلسم را بسته به عنصر وجودی شخصی که طلسم برای او نوشته می‌شود می‌نویسند. طبق تعاریف استادان علوم غریبه عنصر وجودی هر انسان می‌تواند آب، خاک، باد یا آتش باشد و طلسم شخصی را که مثلاً عنصرش آب است در رودخانه، دریا یا چاه می‌اندازند. معمولاً در نوشتن طلسم از جدول اعداد ابجد کبیر و صغیر استفاده می‌کنند.

در مفهوم کلی و کاربردی طلسم شیئی است که: بنا بر پاره‌ای از باورها دارای خاصیت‌ها و ویژگی‌های جادویی یا وابسته به مراسم مذهبیِ ویژه‌ای است که می‌تواند برای صاحب آن اقبال ارائه دهد یا احتمالاً او را از شر یا آسیب حفاظت کند.

به هر حال طلسم وجود دارد و اگر در حین حفاری دفینه دعای رفع آن قرائت نشود آسیب جدی روحی روانی به حفاران وارد می کند که نمونه های بسیاری از این طلسمات و تاثیر مخرب آن بر روح و روان حفاران دفینه دیده شده است.طلسم،دفینه یابی،دعای ۶۰قاف،آیه الکرسی،طلسم دفینه و روشهای باطل کردن آن،روش های باطل کردن طلسم دفینه،

در ایران باستان ، زرتشتیان معتقد بودند که نباید جنازه ها دفن شوند چون باعث آلودگی عناصر چهار گانه طبیعت (آب ،باد،خاک و آتش )می شود بنابر این از دخمه ها برای جمع آوری و نگهداری اجساد استفاده می کردند.
بخشهای مختلف دخمه
۱-جاده دخمه؛ ۲- درب سنگی یا آهنی دادگاه؛ ۳- كتیبه دخمه؛ ۴- حلقه مردگان مرد؛ ۵- حلقه مردگان زن؛ ۶- حلقه مردگان كودك؛ ۷- استودان (استخوان دان) یا سراده.
پس از آن كه بدن مرده را به درون دخمه می گذارند، پرندگان لاشخور در مدت كوتاهی كه از یكی دو ساعت بیشتر نمی شود، همه گوشت بدن مرده را می خورند و استخوان ها را باقی می گذارند. … پس از این كه گوشت مرده، خورده شد، ماموران دخمه، استخوان های خشك شده را در چاهی كه در وسط دخمه قرار دارد می ریزند و روی آن آهك و گوگرد یا تیزاب می ریزند تا {استخوان ها} بسوزد و خاكستر شود و به وسیله آب باران به چهار چاهی كه در چهار طرف چاه اصلی است برود.
بدنه چاه اصلی با سنگ و سیمان پوشیده شده است تا مادام كه استخوان ها در آن جا است و هنوز به وسیله آهك و گوگرد متلاشی و پاك نشده، میكروب به خارج سرایت نكند. بعد از آن كه استخوان ها، خاكستر و ضد عفونی شد، به وسیله آب باران شسته شده و به چاه هایی كه ته آن ها از شن پوشیده شده می رود و در حالی كه در وسط راه از چند دستگاه صافی و پاك كننده نیز رد می شود به زمین فرو می رود.” بنا بر عقاید زرتشتیان دفن مردار موجب آلودگی عنصر مقدس خاک می‌گردید.دیده شده که بسیاری از مردگانی را که در قدیم در دخمه می‌گذارده‌اند، روز‌های بعد زنده شده و به میان جماعت بازگردانیده می‌شدند!
این موضوع هم لازم به ذکر است که در دین زرتشت ناراحتی و شیون برای مردگان کاری ناپسند و شدیدا منع شده است.

به نظر کسانی که در این حرفه مشغول فعالیت هستند، در زمانهای قدیم که بانکها و سایر سیستم های نگهداری از وجوه و فلزات گران قیمت هنوز وجود نداشت، بهترین راه برای مردم جهت نگهداری آنها در جای امن دفن کردن و مخفی کردن گنج در جایی مطمئن بود. این نقاط می توانست در نقاط مختلف اراضی و بادی خانه ها، کلیساهاو سایر ساختار های طبیعی موجود در طبیعت باشند. غیر از اینها، هر فرد دفن کننده پول جاهای منحصر به فرد خود را داشت. کاری که ما در اینجا قصد انجامش را داریم، عبارت است از تامل و تفکر در مورد منطقی که بر اساس جای موارد دفن شده قابل بررسی باشد.
در کجاها به جستجوی گنج باشیم؟
ابتدا باید بگوییم که:
۱- فرد دفن کننده، قبل از مخفی کردن گنج به مدت و اندازه کافی تامل و تفکر کرده، بهترین و امن ترین نقطه برای دفن را در نزدیکترین جای ممکن به خود جستجو می کند. لکن معقول بودن این مکان از نظر خود وی مهم می باشد. این مکان ممکن است برای دیگران به آن اندازه معقول و منطقی نباشد.
اصولا خلوت و یا پر رفت و آمد بودن این مکان ها در شرایط آن زمان مهم نبوده است. آنچه مهم است جالب توجه بودن آن نقطه می باشد. فرد دفن کننده می توانسته با انتخاب شلوغ ترین و پر رفت و آمدترین جا برای پنهان کردن اموال خود، از رهگذران نیز بدون آنکه خودشان متوجه شوند، برای حفاظت از امانتی اش استفاده کند.

نشانه قبرهایی که در آن طلا یافت می شود

برای پاسخ این سوال ، فقط کافیست نگاهی به تاریخ و زمان بکار گیری طلا و طلا یابی در دوره های مختلف بیاندازیم .
مطمئنا زمانی که در ایران طلا وجود نداشت نباید انتظار داشته باشیم که در قبور ایشان طلا پیدا کنیم . مصریانو سومریان ، در این مورد از ایران پیشی گرفته اند و مصریان در حدود چهار هزار سال است که از طلا استفاده میکنند البته در اوایل به کار گیری طلا در مصر ، این فلز مختص فرعون و خانواده او بود و دیگران حق استفاده از آن را نداشته اند .
در هر حال ، قبل از هخامنشیان حدود سه هزار سال قبل ، ایرانیان از مس و مفرغ و آهن و برنج ، برای تزئینات و همچنین لوازم جنگی استفاده میکردند پس قبوری که منتسب به مهر پرستان ابتدایی و همچنین چند ایزدان باستان است، دارای طلا نیست زیرا در این دوره ها اصلا طلا وجود نداشت .
از زمان هخامنشیان به بعد ، طلا وارد گردونه فلزات ایران شد . ( البته برخی از باستان شناسان اعتقاد دارند که طلای ایرانی ، پانصد سال قبل از هخامنشی در ایران وجود داشته ولی در مقیاس بسیار کم )
پس قبوری که منتسب به دوره قبل از هخامنشیان باشد ، در بهترین حالت دارای ابزار آلات و یا وسایل تزئینی مسی یا مفرغی و یا ….است . ادوات مسی بدون شک اکسیده شده و نمی توان آن را ذوب کرد و به مس رسید . نشانه ای که می توان آن را به کار گرفت این است که ظهور فلز طلا ، تقریبا با رسمی شدن خط میخی هم زمان است . به راحتی می توان اینطور استنباط کرد که اگر در قبور خط به کار رفته باشد احتمال وجود دفینه بیشتر است البته فقط احتمال .
ایران عزیزمان ، طبق برآوردهای باستان شناسان ، بین هفت هزار تا دوازده هزار سال تمدن در خود نهفته دارد و بسیاری از این قبور هنوز هم وجود دارند که مربوط به هزاران سال پیش است .
وجود دفینه در قبور و مقابر مربوط به حدود دو هزار و هفتصد سال پیش تاکنون است . حال چگونه می توان فهمید که این قبور متعلق به چه زمانی است و عملیات طلا یابی انجام داد ؟
یکی از راه ها وجود خط است .
راه دیگر وجود قبرستان است . یعنی زمانی که ایرانیان تصمیم گرفتند که مردگان خود را در مکان خاص دفن کنند . زیرا پیشینیان معمولا در خانه هایشان دفن میکردند .
راه دیگر برای فهمیدن عمر این قبور ، کتابخانه ها و کتابهای خطی بومی است .
تاریخ منطقه و همچنین اتفاقاتی که در منطقه افتاده بسیار کار گشاست .

متاسفانه برخی از مسایل از گذشته بین حفاران دفینه به شکل سینه به سینه انتقال داده شد که مشخص نیست ریشه در چی دارد ولی آنچه که مشخصه جز خرافات چیز دیگری نیست.یکی از مهمترین این مسایل جابجایی دفینه در زیر خاک می باشد که متاسفانه بسیاری از کاربران روزانه این مسله را مطرح می سازند که ما بدنبال فلان مکان هستیم و هر چه میکنیم دفینه مدام جابجا می شود. یا اینکه دستگاه می زنیم و دفینه می چرخد یا اینکه فلان درویش یا دعاگر دفینه را جابجا می کند .همه این مسایل جز خرافات و جهل ما چیز دیگری نیست.به همین دلیل بدنبال این مسایل نباشید و با علم و اطلاعات حرکت کنید.و یا اینکه در طول مسیر حفاری گمراه  می شوند.
گمراهی در آثارشناسی گمراهی در آثارشناسی به این گونه است ؛ دوستانی که حفاری کردند می دانند که در بسیاری از موارد در حین حفاری یک نسخه یا سند گمراه می شوند چرا که مثلا در سند نوشته شده فلان منطقه را ۴ گز بکاوید به یک دیگ زر ناب می رسید اما بعد از حفاری مثلا در عمق ۲ متری به یک علامت فلش سنگی یا استخوان میرسید که جهت آن عوض شده و بعد از ادامه کار دوباره به یک رمز دیگر میرسید که شما را به یک مسیر دیگر می کشاندو بعد از رفتن به مسیر های مختلف و پیچیده سر در گم میشوید و از حفاری دلسرد و منطقه را رها می کنید .اتفاقا در مسیرهایی که به اصطلاح رمز مسیر می دهد خاک نرم تر بوده و به قول معروف خاک راه می دهد. اما واقعیت چیز دیگریه و آن هم اینه که مسیر اصلی حفاری همان جایی هست که سند یا نسخه به آن اشاره دارد .حتی اگر خاک آن مکان بکر شده باشد که در اکثر مواقع هم جهت رد گم کنی بکر می شود.

این علامت از نشانه های بسیار با ارزش و نسبتا کمیاب در دفینه یابی است و اگر کسی بتواند چنین علامتی پیدا کند حتما با تلاش و زحمت فراوان برای بیرون کشیدن دفینه آن روبرو خوهد شد اما دفینه مربوط به این علامت بسیار با ارزش می باشد
از آنجا که چرخ در ابزاری مانند گاری و کالسکه بکار می رود و میرفته و این وسیله هابرای جابجایی و حمل وسایل زیاد و سنگین یا افراد زیاد استفاده می شده است می تواند نوید گنجینه ای عظیم و پربار را بدهد که باید توسط گاری یا کالسکه آنرا جابجا نمایید.البته باید دقت کنید که علامت چرخ را با علامت گُل یا چیزی شبیه آن اشتباه نگیریدتا رمزگشایی آنها کاملا متفاوت شود.