اسرار کاوش

تقسیم بندی علایم و نشانه ها در دفینه یابی 

در قسمت قبلی توضیح دادم که در گذشته های دور مردم سرمایه های خود را دفن می کردند و برای پیدا کردن محل دفینه از یک سری از علایم استفاده می کردند که به آنها علایم و نشانه های دفینه می گفتند و گفتم که به علایمی که توسط دولتمردان جهت دفینه های بزرگ و سفید خانه ها و خزانه های دولتی مورد استفاده قرار می گرفت اسرار نظامی می گفتند که اکثر مردم از آن بی اطلاع بودند و یک سری از علایم خاص بوده است جهت یک سری از دفینه های خاص .

این علایم به انواع مختلف تقسیم می شود :

• علایم نظامی : که شامل چندین علایم ترکیبی پیچیده هستند که توسط دولتمردان در یک دوره خاص یا چندین دوره مفهوم خاص می داد که فقط مورد تایید قانون یک سلسله بود.شامل نوع جنس ، مسیر ،عمق و نوع تله های احتمالی بوده است که کارشناسی و آثارشناسی این گونه علایم بسیار سخت و دشوار می باشد.
• آثار وزیری : این آثار معمولا به شکل یک تک سنگ بزرگ و تراش خورده از شکل حیوانات و پرندگان و حتی اشیاء می باشد که بیشتر توسط وزرا که مورد وثوق پادشاهان بودند طراحی می شدند که معمولا شامل توع و متراژ دفینه می شدند و آثارشناسی آنها نیاز به دانستن حالت های مختلف آن حیوان دارد .
• آثار راهزنان : که توسط راهزنان طراحی می شده جهت دسترسی به انبار سرقتی های خودشان و عموما هم بین راهزنان مشترک بود و بیشتر شامل آلات نظامی مثل شمشیر ، چاقو و قمه بوده است.
• آثار عام مردم: آثار و نشانه هایی که بیشتر توسط مردم یک منطقه جهت دفینه های خود مورد استفاده قرار میگرفت و بیشتر در یک منطقه جغزافیایی مشترک بود چون ارتباطات بسیار پایین بود در همان منطقه که جنبه بصری داشت مشترک بوده البته با تغیراتیی هم همراه بود.جهت آثار شناسی این آثار باید از فرهنگ و آداب و رسوم مردم اون منطقه اطلاعات داشته باشید.

در گذشته های دور  زمانی که بانک و مرجع معتبری برای محافظت از اموال مردم وجود نداشت و پادشاهان و مردم عام دارایی های خود را در دل زمین و کوه ها و تپه ها پنهان می کردند . از این رو جهت پیدا کردن اموال خود از یک سری آثار و نشانه ها استفاده می کردند تا بعد از چند سال هم مکان دفینه را گم نکنند و هم بتوانند به سرعت به آن اموال دسترسی پیدا کنند.

یک سری از این علایم توسط دولتمردان اختراع و مورد استفاده قرار می گرفت جهت دفینه ها و اموال دولتی که به اسرار نظامی مشهور است و شامل آثار و نشانه هایی است که توسط پادشاهان و دولتمردان طراحی و مورد استفاده قرار می گرفت .گاها افراد عادی نیز تا حدودی از این علایم توسط نزدیکان درباری خود مطلع شده و از این علایم برای دفینه های خود نیز استفاده می کردند.این علایم که به علایم نظامی یا دولتی یا اسرار نظامی مشهور است برای دفینه های بزرگ دولتی استفاده می شده و شامل ترکیبی از علایم پیچیده بود که آثار شناسی و رمز گشایی آنها کار هر کسی نیست و نیاز به اهل فن دارد تا با اسرار نظامی آشنایی کامل داشته باشد و بتواند کشف رمز کند و کوتاهی در این مورد با خطرات فراوانی نیز همراه هست چرا که برای این دفینه ها از انواع مختلف تله استفاده می شد.

دسته بعدی علایم و نشانه هایی بود که توسط مردم عام برای دفینه های سبک ، شخصی و اربابی مورد استفاده قرار می گرفت و شامل علایمی بود که همه مردم از آن اطلاع داشتند و آثار شناسی این گونه علایم کار سختی نیست و فقط کمی هوش و درایت می خواهد که با کمی تمرکز روی علامت و محل مورد استفاده مکان دقیق دفینه  مثل یک تصویر سه بعدی نمایان خواهد شد.

این آثار و علایم که توسط دولتمردان ، حکما و مردم عام مورد استفاده قرار می گرفت  به دسته های مختلف تقسیم می شود که هر دسته از این نشانه ها کاربری خاصی داشته است  که در مطالب بعدی به آن خواهم پرداخت.

جوغن های گرد که به هدف مزار ساخته شده اند، راه حل های متفاوتی دارند. تعداد حلقه ها، جوغن بزرگ و در کنارش جوغن کوچک، جوغن داخل جوغن، خطوط و کانالهای کنار جوغن، بزرگی و عمق جوغن، فاصله بین جوغن هایی که در همان تخته سنگ پیدا شده اند، جوغن عمودی موجود روی دیوار )اسکنه کاری شده(، معانی تمامی اینها متفاوت می باشد. جوغن های گرد اگر چه به شکل حلقوی دیده می شوند، در اصل خیلی از آنها حلقوی نمی باشند. برای فهم این، به جای نگاه به نشانه باید آن را لمس کرد. اگر به قسمت درونی جوغنی که در هنگام نگاه کردن حلقوی دیده می شود، انگشتمان را بمالیم، متوجه مثلث می شویم. تعداد جوغن ها : در سنگ هایی که تعداد جوغن ها از یکی بیشتر باشد ، ابتدا به تعداد جوغن ها و به وجود اثر اسکنه در کنار جوغن دقت می کنیم.

اگر ۲ جوغن باشد، به طرف جوغن کوچک، و اگر ۳ جوغن باشد، V درست کرده و در طرف دهان بازش، به ۷ الی ۹ متری آن نگاه می شود. تعداد ۴ و یا بیشتر، به یک سیستم شمارش بستگی دارد، در اینجا جوغن متفاوت و جهت شرق مهم می باشد. تعداد ۶ و یا ۸ جوغن، ممکن است نشان وجود صندوق در اطراف باشد، باید دقت کرد که مکان هایی بین تخته سنگها برای ساخت صندوق وجود دارد یا نه.

جوغن داخل جوغن : تخته سنگها و سنگهایی که جوغن داخل جوغن دارند، به معنای اتاق هایی می باشد که به همدیگر راه دارند. این نشانه اغلب در سنگهای مزار اولی که پیدا شده دیده می شود، و به ما وجود دومین اتاق را نشان می دهد.

خطوط کنار جوغن : خطوط پیدا شده در کنار جوغن، نقش مهمی را درمورد جهت و مسافت بازی می کنند. در اینجا طول خطوط، و تعدادشان مهم می باشد. اگر خطوط مخلوط و از روی هم گذشته باشند، دفینه با توجه به باورهای عرفانی ساخته شده، منطقه طلسم شده است. بزرگی جوغن : بزرگی جوغن به طور مستقیم با رتبه مزار )فرد مرده( رابطه دارد، گاها عمق حکاکی عمق مزار را می دهد. مثال : اگر عمق حکاکی ۵ سانتی متر باشد، می توان فهمید که عمق مزار ۳- ۵ متر می باشد، این ممکن است برای هر جوغن صادق نباشد.

روش عمومی رمزگشایی بیشتر جوغن های گرد جفت، همانطور که در بیشتر جوغن های گرد می باشد، مزار است. ولی اینجا، نسبت به بقیه جوغن ها، اینچنین تضادی وجود دارد. در سه جوغن که به شکل دیگ سه پایه درست شده است، مزار تک وجود دارد، و در دو جوغن که کنار هم ساخته شده اند، دو مزار وجود دارد. مزار ها معمولا به موازات دو جوغن و به صورت غاری در تخته سنگ ساخته می شوند. در مکان هایی که این امکان وجود ندارد، یعنی در مکانهای که زمین نمکی دارند، تخته سنگ تراشیده شده و به صورت صندوقی دفن شده و یا کنار مزار که با سنگ پوشیده شده می باشد. اگر به منطقه برویم که دو جوغن دارد، پشتمان را به شرق می کنیم، و به سمت اولین مزار مناسب پیش می رویم.

این مزار در زمینی نا هموار و نزدیک آب می باشد. یعنی باید به کناره دره رفت. ولی باید تا جایی به کناره دره پیش رفت که رطوبت آب و یا سرریز شدنش نتواند مزار را تحت تاثیر قرار دهد. در اینجا، در کناره دره باید در نقطه ایی هم خط با جوغن، به دنبال مزار بود و باید ورودی را پیدا کرد. اگر ورودی در زیر خاک باشد، ساختار تخته سنگ بررسی شده و نقطه مناسب برای مزار انتخاب می شود، اگر ورودی روی سطح خاک باشد، قطعا قسمت ورودی با سنگهای بزرگی پوشیده شده است. و یا با یک دیوار مرزبندی شده است. از آنجایی که این مزارها ثروتمند نمی باشند، روی تخته سنگ مزار حکاکی وجود نداشته و ساده می باشند. در مزار یا دو نفر وجود دارد، یا دو مزار کنار هم می باشد.

از قدیم مرسوم بوده که بخار  دفینه از جایی خارج میشه و علت گرم شدن زمین و آب شدن برفه.البته نمیشه نظر قطعی داد .چون هنوز اثبات نشده. نظر شخصی خودم بر اثر مطالعات و تحقیق اینه که نوع خاک اون نقطه فرق داره.مثلا در تفحص شهدا برخی از اجساد شهدا سالم بعد از بیست یا سی سال بیرون میاد در صورتی که جسد بغلیش با دو متر فاصله کاملا پوسیده ، مذهبیون میگن چون شهید آدم خوبی بوده قدیس بود و بدنش سالم موند. علم گراها با پژوهش به این مطلب رسبدن که خاک اون نقطه که شهید زیرش مدفون بود دارای اورانیوم طبیعی هست و هیچ باکتری و موجود زنده از اونجا رد نمیشد که به جسد صدمه بزنه .و یک‌نوع مومیایی طبیعیه مثل مومیایی مردان نمکی در زنجان.

آب شدن برف یک نقطه می تواند دلایل مختلف دیگری نیز داشته باشد ولی مهمترین مسله آن همین مورد خاکی بود که توضیح داده شد. واین مسله که گرمای زمین محل دفینه و یا خروج گاز طلا یا یون خاک باعث ذوب شدن برف آن نقطه می شود کاملا رد شده است چرا که عمق دفینه پایین بوده و گرمای حاصله از آن طوری نیست که باعث ذوب شده برف یک نقطه خاص شود.

نبش قبر چیست و چه حکمی در قانون کشور دارد؟

به بازشکافتن و بیرون آوردن دوباره مرده از گور، اصطلاحاً نَبش قبر می‌گویند که واژه نبش به معنی شکافتن و کندن است.

در قوانین کشورهای اسلامی منظور از نبش قبر آنست که پیکر مرده‌ای که با دفن پوشیده شده آشکار شود، بنابراین اگر گوری را بکنند و خاک آنرا بیرون بریزند، بدون آنکه جسد مرده آشکار شود نبش حرام به‌شمار نمی‌آید. و همچنین اگر مرده را روی زمین قرار داده و بر او بنائی کرده باشند یا در تابوتی از سنگ و مانند آن باشد سپس او را بیرون آورند نبش حرام نیست).

برابر مادهٔ ۶۳۴ «قانون مجازات اسلامی» در ایران، هر کس بدون مجوز مشروع، نبش قبر نماید، به مجازات حبس از سه ماه و یک روز تا یک سال محکوم می‌شود و هر گاه جرم دیگری نیز با نبش قبر مرتکب شده باشد به مجازات آن جرم هم محکوم خواهد شد. برابر ماده ۶۳۴ بین نبش قبر مسلمان فرقی گذاشته نشده‌است ولی از نظر فقهای امامیه تنها نبش قبر مسلمان حرام است.

دفن سکه و طلا و یا به قول معروف گنج که در حقیقت دارایی یک فرد بود تا همین ۷۰ سال گذشته نیز رایج بود . بدلیل نبود بانک و یک مرجع قانونی معتبر و معتمد مردم پول خودشان را که  به شکل سکه بود دفن می کردند تا از شر دزدان و راهزنان در امان باشد و حتی در اکثر موارد فقط خودشان جای آن را می دانستند . در اواخر دوران دفن سرمایه های شخصی اکثرا در منازل خود دفن می کردند حتی در شهر ها .چرا که دستگاهی برای پیدا کردن نبود و بجز صاحب مال کسی قادر به پیدا کردن آن نبود.از مکان هایی که در منازل قدیمی جای دفن سکه ها به شمار می آمده عبارت بوده از : کف حیاط  که معمولا با یک علامت خاص مثل تغییر شکل کاشی و یا علامت ضربدر روی کاشی مکان آن را مشخص می کردند. سقف خانه ها ، سردر ورودی درب اصلی ساختمان و اتاق ها،دیوار روبرویی درب ورودی اتاق نشیمن، کف سردابه ها و یا زیر پله سردابه ، کف تنور، استبل حیوانات ،  و مهمتر از همه و رایج ترین کف طاقچه های اتاق ها . آنچه مسلم می باشد این است که دیوار ساختمان های قدیمی بسیار پهن بوده و از بهترین مکان برای جاساز کردن سکه های خانواده بوده است.

دفینه های قلعه زیبا و مرموز بیاضه بیابانک

اصفهان استان میراث فرهنگی است، بی شک بقایایی که از اجدادمان در اصفهان برجای مانده دیدن این استان را خاطره انگیزتر خواهد کرد. لست سکند اینبار پیشنهادی دیگر از سرزمین جاذبه‌ها را به شما ارایه می‌دهد که درست در ۵۰۰ کیلومتری اصفهان قرار دارد. در این منطقه ارگ مرموزی وجود دارد که همچنان پس از گذشت سالیان زیاد رگه‌های حیات در آن به چشم می‌خورد. این میراث ماندگار که به نام قلعه بیاضه شهرت دارد همانند زیبای خفته، کم کم رو به زوال می رود و فریادرسی برای کمک به آن وجود ندارد. در این مطلب قصد داریم تا شما را مهمان این قلعه‌ی مرموز کنیم، پس تا انتهای مطلب همراهمان بمانید.
طبق اسنادی که از گذشته بر جای مانده است قلعه باستانی بیاضه در دوره‌ی اسماعیلیان، یکی از قرارگاه‌های طرفداران حسن صباح بود که این شخص بنیان‌ گذار دولت اسماعیلیه در ایران است. اسماعیلیه قسمت‌های زیادی را محل استقرار نیروهای خود قرار داده بودند که قلعه بیاضه هم یکی از آنها به حساب می‌آید که در سفرنامه‌ی حکیم ناصرخسرو نیز ردی از نام این قلعه وجود دارد. طبق گفته‌ی ناصرخسرو در گذر از راه نائین به طبس در روستای بیاضه اقامت داشته و از این مکان به نام قلعه‌ی کهن یاد می کند.
از نظر ویژگی‌های قلعه بیاضه یا ارگ بیاضه می‌توان گفت که این بنا، نمونه‌ای از قلعه و دژهای مناطق کویری است. این یادگار هزار ساله در چند طبقه ساخته شده است و دارای خندق عریضی در دور تا دور قلعه نیز هست که عمق زیادی دارد و یک مجموعه‌ی خشتی وسیع متصل به هم در اطراف آن وجود دارد که مربوط به دوره‌ی ساسانیان است و به دوره‌ی تاریخی بعد از اسلام تعلق دارد. این قلعه در روستای بیاضه شهرستان خور و بیابانک قرار دارد که منطقه‌ای با ویژگی‌های آب و هوای مناطق کویری است. قلعه قرن‌ها کارکردهای دفاعی و مسکونی داشته و اتاق‌های متعدد پیچ در پیچی در آن وجود داشته است. از تجهیزات داخل قلعه چاه‌های متعدد، کانال داخلی خندق، آسیاب‌های دستی و سه میدانگاه را می‌توان نام برد.

اکثر حفاران دفینه از مشکلات حفاری و عمری را که در این راه صرف کردند می گویند و جالب اینجاست که همه آنهایی که به چیزی نرسیدند درد دل می کنند و از مشکلات و بدبختی های خود سحن می گویند.

اما به راستی چرا اکثر حفاران دفینه به دفینه نمی رسند حتی آنهایی که سند معتبر دارند و یا آثار سنگی و وزیری خوب دارند نمی توانند موفق شوند. دلایل زیادی برای این کار وجود دارد از نسخه های جعلی گرفته تا نسخه های درویشی ، از بی اطلاعی حفاران گرفته تا سوء استفاده شیادان و دعاگران ، اما مشکل اصلی کار در غیر قانونی بودن و در خفاکار کردن می باشد . یک دفینه وزیری با نقشه و پلن خاص و با تشکیلات خاص دفن می شد و برای دفن آن فکر و زمان خرج می شد. و ممکنه صد ها کارگر در مدت زمان بسیار طولانی بر روی مکانی که قرار بود به عنوان خزانه و یا جای دفینه قرار گیرد کار می کردند ، ابتدا یک ابعاد بزرگ را تا عمق مثلا ۲۰ متر می کنند و سپس به شکل قیف با یک شیب ملایم به مرکز می آمدند و اتاق خزانه یا سفید خانه را می ساختند. با استفاده از حقه ، تله ها و اسرار خاص ، بنابراین برای باز کردن همچین مکانی باید  ضمن آشنایی با ترفندهای دفینه گذاری ، کار طولانی مدت نیز صورت گیرد و با یک روز یا یک هفته کار کردن شبانه و در خفا نمیشه نتیجه گرفت. جز اینکه از تکنولوژی های روز مثل انواع دستگاه فلزیاب ، طلایاب و یا اسکنر استفاده کرد تا زمان نتیجه گیری ما سریع تر شود در غیر این صورت اگر بخواهید از مسیر اصلی دفینه گذاری و با خنثی کردن ترفند های آنها به دفینه برسید سال های زیادی باید صرف این کار شود که جز بدبختی و بیچارگی چیزی به همراه ندارد.

روش قرار گرفتن سکه ها داخل خمره

اگر امروزه کوزه یا خمره ای یافتید که داخل آن پر از سکه باشد باید به یک چیز بسیار مهم دقت کنید که این کوزه اولا اصلا داخلش صدایی نمی ده و دیگر اینکه سکه ها طوری داخل آن چیدمان شدند که انگار وکیوم شدند و متصور می شود که خمره ها از وسط برش خورده و سکه ها داخل آن چسدمان شده و دوباره خمره باز سازی شده است . سکه های داخل خمره ها و کوزه ها چنان نظم و ترتیبی دارند که گویی یکی یکی داخل طبقات قرار گرفتند.خمره های باستانی هم برای دفینه استفاده می شد و هم برای امورات دیگر مثل آب و غذا.

در قدیم  از کوزه ها به عنوان ظرف غذا یا ظرف ﺁب، جای دفینه و اشیای زینتی استفاده می کردند و کوزه های بزرگ هم برای مدفون کردن اجساد استفاده  میشد. البته  انواع کوزه ها برای دوره های مختلف است . در هر تاریخی از بشریت امکانات خاصی برای ساخت کوزه ها موجود بود.

. اولین نوع کوزه به صورت خام بود و کم کم با آمدن کوره های سفال پزی آنها را در درون کوزه می پختند تا استحکام کوزه بیشتر شود ولی چون این کوره ها , ساختمانی به صورت اولیه داشتند و از امکانات پایینی برخوردار بودند .

پس از اینکه کوزه ها را در کوره می پختند به خاطر گرمای کم این کوره ها وسط این کوزه ها به صورت خام  باقی می ماند .بعد از گذشت دوره هخامنش کم کم به این فکر افتادن که کوره ها رو طوری طراحی کنند که گرمای لازم را در آن به دست آورند .

با پیشرفت ساختاری کوره ها در دوره اشکانی دیگر توانستند به کوزه هایی کاملا مغز پخت دست پیدا کنند . پس از اینکه در ساخت کوزه های کاملا پخته پیشرفت حاصل شد کم کم  موارد زینتی پیدا کردند و ساخت آنها به صورت صنعت در آمد از این پس ساختار بیرونی کوزه ها مورد اهمیت قرار گرفت و دیگر کوزه ها به صورت ساده نبودند و با نقش و نگاری شکیل ساخته می شدند بعد از دوره اشکانیان هینطور پیشرفت در ساخت کوزها روز افزون بود و نه تنها کوزه ها دیگر زیبا بودن بلکه لعابدار هم شده بودند و اوج این صنعت لعابدار شدن کوزه ها در دوره صفویه به شکوفایی رسید و حتی در قبور هم از کوزه های رنگین و لعاب دار استفاده میکردند مخصوصا در دوره قاجار که قوری و سماور سفالی هم به بازار عرضه شد .

از کوزه ها برای نشان دادن و علامت گذاری مسیر دفینه هم استفاده می شد .

روش علامتگذاری اینگونه بود که معمولا سه کوزه را به صورت خالی در بالا قرار میدادند که برای گمراه کردن دیگران بود و یک کوزه به صورت وارونه نشاندهنده ی راه درست است.

حدود ۲ الی ۳ متر پایین تر باز کوزه را به صورت شکسته پراکنده قرار می دادند و اگر مورد تپه باشد ۳ عدد کوزه که هر یک به اندازه قد یک انسان بود را پر از نقره کرده و در قسمت جلویی تپه که رو به مسیر مال رو بود در متراژ ۳ الی ۵ متری قرار میدادند  .

از کوزه ها برای چیزهای دیگر هم استفاده می شد که یک نمونه از این استفاده ها جهت مهروموم کردن سند داخل کوزه بود که به این صورت بود کروکی منطقه را قبل از پخت کوزه روی خود کوزه حکاکی می کردند و محل دفینه روی کوزه قید می شد و بعد داخل کوزه یک نسخه که با پوست دباغی شده درست می شد می گذاشتند که روی پوست شجره نامه  شخص مالک  دفینه و تله مربوط به راه ورودی نوشته می شد  و در آخر سر کوزه را با ساروج مهرو موم میکردند و دور کوزه را با قیر و روغن حیوانی و مقداری هم پشم آغشته می کردند تا مقاومت کوزه بالاتر رود و باعث ترک خوردن و شکستگی نشود . و معمولا این نوع کوزه ها در کنار تپه هایی به ارتفاع ۵ متر و عرض ۱۰ متر و در متراژ ۲ متری دفن می شدند . و نوع تله با رسم شکل به روی کوزه حکاکی میشد.

دفینه هایی که همراه سیلاب ها پیدا می شوند

داستان های زیادی در خصوص دفینه در ایران وجود دارد که قبلا در پست های قبلی شرح آن را دادم مثلا یکی از این داستان ها شناور شدن خمره بر روی سیلاب بوده که نصیب اولین فردی می شود که آن خمره شناور را ببیند که جزو سالم ترین و حلال ترین روزی ای هست که نصیب انسان می شود. همه ما در اقصی نقاط ایران تقریبا از این مدل داستان ها شنیدیم. البته ناگفته نماند که این داستان ها هم ریشه در واقعیت دارد.جدیدا  به دلیل سیلاب های اخیر و طغیان رودخانه ها خمره های زیادی بر روی آب شناور دیده شده که برخی خالی و برخی پر بودند. حتی بسیاری از پل های قدیمی و باستانی هم به زیر آب رفتند و دفینه بسیاری از پل ها که در حقیقت بیمه پل جهت بازسازی آن محسوب می شود نیز در خیلی از نقاط ایران از بین رفته است.