اسرار کاوش

«پیوسته در مراسم دینی و سایر تشریفات درباری مورد استفاده قرار گرفته و غیر از موارد فوق کاربرد دیگری نداشته است.»
با پیدایش این نوع ظرف در زندگی انسان پیوسته در مراسم های خاص، ضیافت ها واعیاد و جشن ها از طرف طبقه حاکم مورد استفاده قرار می گرفته و رونق بخش مجلس اشراف بوده است. استفاده از این نوع ظروف در تمام طبقات اجتماعی به کار میرفته، اما نوع جنس آنان متفاوت بوده. طبقات پایین جامعه از ریتون های سفالین استفاده می کردند و طبقات بالا ریتون های طلا ونقره را مورد استفاده قرار می دادند و در مراسم مذهبی احتمالا بیشتر به صورت گلاب دان ها به کار می رفته است. با توجه به اینکه دهانه ریتون به صورت سر باز و گشاده بود. با ریختن عطر در آن و نصب آن در فضای خالی اتاق ها و تالارهای معابد و آتشکده ها، فضای موجود را معطر و روحانی می کردند.با ورود اسلام و به دلیل باورها و اعتقادات خاص دین اسلام از جمله منع شراب خواری و مخالفت با چهره نگاری انسان و حیوان در هنر، عملا هنر ریتون سازی نیز به فراموشی سپرده شد.

همانطور که می دانید همه آثار دارای اشاراتی برای رسیدن به دفینه هستند که درک صحیح نوع اشاره  بسیار مهم بوده و نیازمند تجربه و آگاهی بالایی ست، به این صورت که اشتباه در تشخیص نوع اشاره ای که نماد به ما می کند سبب گمراهی محض و دور شدن از رسیدن به دفینه میشود. در شناخت زبان اشاره آثار کاربردی ترین وسیله منطق انسان است.
آثار و نمادها عموما در ۴ دسته تقسیم بندی می شوند از نظر اشاره برای رسیدن به هدف عبارتند از:
@ganjur
۱-اشاره های توجیهی :
اشاره های توجیهی اشاره هایی هستند که خود علت معلولی دیگر میباشند یعنی برای رسیدن به هدف اصلی این اثار علتی بر دلالت برای رسیدن به معلول به حساب می آیند و معمولا بعنوان اثر اول استفاده شده و طول مسافت اثر تا هدف اصلی را بیان می کنند(هدف می تواند اثر یا نماد دیگری باشد)، این گونه اشاره ها عبارتند از : پای انسان , پای حیوانات , مار , عقرب ,جوغن به همراه شیار , مارمولک و شتر..
@ganjur
۲-اشاره های تکمیلی:
اشاره های تکمیلی اشاره هایی از نوع  معلول هستند یعنی این دسته از نمادها وابسته به علت یا نمادهای دیگری می باشند که بدون آنها معنی پیدا نمی کنند به این صورت که بعد از طی جهت اشاره نمادهای توجیهی به این دسته آثار میرسید که عبارتند از : شیار , کانال ,میخ , خرگوش و تمامی حیواناتی که قابلیت شکار شدن دارند , گوش انسان ,صلیب و عقرب و.. دوستان توجه داشته باشند اشاره های تکمیلی تنها اشاره های توجیهی را کامل میکنند و خود به منزله دفینه به حساب نمی آیند.
@ganjur
۳-اشاره های تثبیتی :
این دسته از اشاره ها نیار به علت و معلول ندارند و به تنهایی نشانه رسیدن به دفینه هستند و معمولا دفینه بیشتر از ۵ متر مربع با آنها فاصله ندارد، این دسته آثار معمولا در نواحی کوهستانی و صخره ای بروی صخره ها دیده می شوند و هدف معمولا دریکی از دو طرف یا روبرو درون صخره دیگر و یا در زیر آن بصورت اتاقک پنهان شده است که عبارتند از زن حامله ,مرغ و تخم مرغ هایش , جوغن های مربع و مستطیل , مار بدون چشم , شتر نشسته بصورت حکاکی , پا به همراه انگشتان و..
@ganjur
۴-اشاره های انحرافی :
این دسته از اشاره ها معروف به اشاره های انحرافی هستند که گاه شما را به مسیر اشتباه و گاه شما رو به مکان اشتباه راهنمایی میکنند . هنوز نظریه جدی و منطقی برای تشخیص این دسته از آثار وجود ندارد ولی معمولا در مکان هایی که نماد لاک پشت ,پرستو, موش ,کمان دیده می شود احتمال وجود اشارات انحرافی به بیشترین حد خود می رسد. دوستان دقت کنند برای رسیدن به دفینه اشارات و نمادها معمولا به دو دسته عمده غیر یهودی(ایرانی ها، مسیحیان و…) و یهودی در ایران تقسیم می شوند. تشخیص وابسته  بودن اثر به این دو دسته احتمال خطا رو به کم ترین حد می رساند به این صورت که غیر یهودیان در جهت جنوب غرب و شمال غرب دفینه را پنهان می کردند و یهودیان در جهت شمال شرق و جنوب شرق ,بطور مثال دفینه خرگوش که مربوط به اثار یهودیان است اگر شما را به سمت جنوب غرب هدایت می کند جزء دسته اشارات انحرافی ست.
نکته آخر اینکه در رسیدن به دفینه ابتدا باید درست و منطقی اثر و نماد موجود و هدف ازگذاشتن این نماد را به خوبی درک کرد بعد عمل درست را انجام داد.

پای مرغ یکی از علایمی است که بسیاری از محققان آن را در مفهوم خودش تعبیر می کنند. با توجه به علم نسب شناسی شکلی است علی رغم جوانی تاکید بر محافظت دنیا می کند. مفهوم یک انسان جوان اما عاقل و فهمیده را در بر دارد. پای غاز علاوه بر این که بر هوشیاری و بیداری اشاره دارد، مفهوم جان و روح را نیز به تصویرمی کشد. شکل پای غاز از روی پرده میان انگشتان به راحتی شناخته می شود اما پای مرغ اینطور نمی باشد. شکل پاها همانند راه رفتن این حیوانات باید به ترتیب و پشت سر هم باشد. در این ارتباط این سمبل ها را با سمبل های شبیه اینها که به تنهایی آورده می شوند و قبلا از آنها بحث کردیم مقایسه کنید.
@ganjur
شکل پای غاز اغلب اوقات با سمبل دیگری که سمبل قبر خانوادگی می باشد  پای مرغ در دفینه یابی اشتباه گرفته می شود. همچنین مطابق برخی از تجربیات می توان گفت پای غاز گاهی علامت و نشان برخی از دفینه ها و اشیای پنهان شده می باشد. همچنین می توان گفت که پای غاز در بعضی موارد بخصوص در در دوران های آخر حکومت قاجاریان به عنوان علامت راهنمایی کننده به برخی مکانهای سری استفاده می شده است.

زن لخت : به طور مخلوط نقش شده باشد و یا به صورت برجسته در یک شکل گروهی زنی به صورت لخت باشد، مزار ملکه و یا شاهدخت می باشد. برآمدگی های روی مرمر (زن لخت) اکثرا به همراه اشکال دیگری می باشد. این می تواند ماری دور کمر یا از شانه آویزان باشد. در این صورت هم مزار و هم دفینه خیلی مهمی را اشاره می کند. در کنار زنی که دستش مشعل می باشد نشانه دوم هم باید باشد. این نشانه یک دهلیز، غار و یا اتاق های بزرگ می باشد. اگر دو تا مشعل باشد به معنای دو مکان مختلف برای دفینه بوده و هم به معنی پول و جواهرات در کنار هم می باشد. اما زن مشعل دار جهت رانشان می دهد، نباید در همان محل دنبال امانت بود، درشکل زن دو چیز اهمیت دارد :
1- جهت نگاه زن
2- دست زن و یا دستانش. ساختار دست زن را باید به خوبی بررسی کرد و همین کافیست. در یک عکس گروهی، زن عریان، مطمئنا نشان دفینه می باشد. عناصر قابل دقت، جهت نگاه زن و ساختار دستانش می باشد. مزار ملکه و یا یک زن مهمی می باشد، آویزه هایش در اتاق دیگری ممکن است پیدا شود، اگر مزار باز شد و آویزه ای پیدا نشد حتما دیوارهای اتاق کنار مزار بررسی شود.
@ganjur
بنا به نظر دیگر، نشان دهنده فاحشه خانه ایی می باشد که در زمانهای قدیم قهرمانان هنگام برگشت از جنگ به آنجا می رفتند. عموما به پرتگاه ها نزدیک هستند. اگر در کنارش نشان تیر باشد باید مهم تلقی شود. اگر با دقت حکاکی شده باشد نشان مزار خانم مهمی است. اگر بدون دقت و بدون طمئنینه رسم شده باشد مزار یک کنیز می باشد.

با سلام
دوستان زیادی در خصوص آثار زیر خاک پرسیدند و گفتند که آیا دیدن زغال یا آهک جزء نشانه محسوب می شود ؟
در پاسخ باید بگویم که دیدن این دو عنصر بخصوص زغال در بالای یک متر به هیچ عنوان جزء نشانه نیست و آثار از یک و نیم متر به بعد شروع میشه .
حال چرا زغال و آهک؟
این دو برای عایق رطوبت محل اصلی دفینه استفاده می شد و مانع نفوذآب به نقطه مورد نظر می شد. به همین جهت وجود این دو عنصر در متراژ یک و نیم به بعد می تواند جزو آثار باشد .

واحدهای چهار انگشت یا بند انگشت

بعضی چیزها از یک وجب هم کوچکتر بودند. انسان برای اندازه گیری آنها از چهار انگشت استفاده می کرد.برای اندازه گیری چیزهایی حتی از این هم کوچکتر، از اندازه عرض انگشتانش استفاده کرد و آن را انگشت نام نهاد. در ایران، واحد کوچکی به نام بند انگشت هم به کار می رفته است.

اندازه گیری با اندازه های ارَج و وجب
مانند اینکه وقتی می خواست یک تنه درخت را اندازه گیری کند، هم از ارَج و هم از وجَب استفاده می کرد

اندازه گیری با کف دست (وجب)

ما گاهی برای اندازه گیری بعضی چیزها یک اندازه / مقیاس به تنهایی کافی نبود؛ از این رو، انسان مجبور بود تا آنجا که می توانست با ارَج، و مقدار باقیمانده را با وَجَب اندازه گیری کند.

اندازه گیری با دست (اَرَج / ارش)
برای اندازه گیری چیزهای بزرگتر، از فاصله بین آرنج تا انگشتانش استفاده کرده و این اندازه را اَرَج یا ارَش نامید.

اندازه گیری با پا
برای اندازه گیری چیزهای کوچکتر هم از کف پاهایش استفاده می کرد. مانند اندازه گیری پوست خرس.

اندازه گیری با قدم
انسان از قدم هایش برای اندازه گیری مزرعه استفاده می کرد همون یک گز معادل 90 تا 115 سانتیمتر

درخت: شکلی جا افتاده در تمامی فرهنگ هاست. در دین های مختلف علاوه بر داشتن معنانی متفاوت، به درخت همیشه معنای زندگی و حیات هم داده شده است. به شکل های دینی، علمی، افسانه شناسی و فلسفی تعبیر پیدا کرده. برای فهماندن زندگی های تودرتوی عرفانی نیز در حال استفاده بوده است. در تفکر جهانی، سمبل وحدت و دوستی است. گاها نیز سمبل باور دنیا می باشد.
اگر از نظر دفینه یابی به آن نگاه شود، می تواند نشان دهنده ی یک هدیه باشد. از طرفی در مسیحیت، سمبل کلیساهای کوچکی که شعبه ای از کلیسای بزرگتری هستند نیز می باشد. به همین دلیل لازمه ی ملاحظه دقیق و جدی محیط اطراف می باشد هنگام جستجو برای پیدا کردن گنج میتوانیم زیاد با درختان ربرو شویم . در هنگام جستجو وقتی که با درخت کهنسالی برخورد کردیم ، مثلا در خت چند هزار ساله ، با دقت به درخت نگاه کنید که اثری از رد چاقو ، میخ ، ویا چیزی که به در خت کوبیده شده باشد دارد یا نه. اگر از درخت به عنوان نشانه استفاده شده باشد 30 متر اطراف درخت را بررسی می کنیم و به احتمال زیاد عمقش هم بین 3 تا 5 متر می باشد . توصیه میشود که با دستگاه های نقطه زن جستجو شود

همانند برخی حیوانات خرس نیز اغلب سمبل پول می باشد، اما در این رابطه نظرات متفاوت زیادی وجود دارد. اگر بر روی بینی خرس تصویر حلقه ای دیده شود علامت دومی می بایست جستجو شود. سمبلی شناخته شده به نام «توپال آیی=خرس لنگ» نیز وجود دارد که یک پا ندارد، در مورد این سمبل باید در مناطق اطراف به دنبال تصویر پای بریده شده آن بگردیم. پای سالم کنار پای لنگیده را اندازه گیری کنید، به همان اندازه و در جهت سر خرس به جلو بروید(قدم؟).
در آنجا علایمی نظیر +،\ خواهید دید. این علامت ها نیز دنباله داشته و به علایم دیگر راهنمایی می کنند. توسط شخص آگاهی باید خوانده شده و تفسیر گردد. خاکی بودن یا سخره ای بودن محل نیز مهم است.
دفینه از جنس طلا یا نقره می باشد.

آتشکده ها مکانی بودن مثل مساجد امروزی البته با این تفاصیل که در آن زمان به خاطر نبود بانک مردم اشیاء گران قیمت و اموال خودشون در هنگام سفر به شهرهای مختلف به آنجا به صورت امانت میگذاشتند در تمام آتشکده ها افرادی مثل خادم امروزی که در مساجد  هستند در آتشکده ها هم بودن ولی مردم آنهارو به اسم کاتب میشناختند که فردی صالح و مذهبی و امانت دار به حساب میامد البته در همان زمان هم کاتب ها به دو دسته تقسیم میشدند

۱- کاتب اعظم  که کارشون همان کاره کاتب معمولی بود ولی مخصوص درباریان بودن و اماناتدرباریان را نگه میداشتند

۲ – کاتب معمولی  برای مردم عادی بودن که  امانات مردم رو محافظت میکردند . هر دو کاتب وقتی از شخصی اموالش را به صورت امانت میگرفتند به او رسید میدادن تا وقتی که از سفر بازمی گشت دوباره رسید را میگرفتند و اجناس را تحویل میدادند و مردم هم به جای این عمل به آنها هدایا تقدیم میکردند . و در زمانی هم میشد که شخصی که وسایلش را به کاتب سپرده بود در راه سفر توسط دزدان یا از شدت خستگی راه و … تلف میشد وسایلش در همان جا باقی میموند تا اگه از اقوامش کسی آمد وسایل را تحویل بگیرد که هیچ در غیر این صورت همان جا میماند و دست نمیخورد و در قدیم هم به خاطر نبود جاده مناسب و فراوانی دزدان و شرایت نا مساعد آب و هوایی افراد زیادی در راها جان خودشونو از دست میدادند به همین خاطر اموال زیادی در آتشکده ها باقی میموند .

خوب حالا میریم سر اصل مطلب آتشکده هایی که مخصوص افراد عادی بود اموال کمتری در مقابل آتشکده های مخصوص درباریان بود دارند .

خود کاتبها هم افراد ثروتمندی بودند بنابراین وقتی میمردند اجساد آنها را با ثروتشان دفن میکردند.

غیر از این که مردم برای سپردن وسایل با ارزش خود به آتشکده ها میرفتند محل مقدسی هم برای آنها بود و برای پرستش خدا هم به آنجا میرفتند و هدایایی هم از طرف خود اهدا میکردند .

حالا میپردازیم به بیو گرافی آتشکده ها .

در زیر تمام آتشکده ها یک اتاق مخفی وجود دارد که در عمق ۷ متری است و تمام وسایل امانی و هدایا در آنجا نگهداری میشد .

تمام آتشکده ها یک راه خروجی اضطراری دارند که در مواقع حمله دشمن بتونن  از آنجا فرار کنند.

قبر کاتب ها پس از فوت ۵۰ الی ۱۰۰ متر جلوتر آتشکده دفن میشد .

آتشکده هایی که در ارتفاعات بلند و نوک قله یا تپه بودن مخصوص درباریان بودند که جسد کاتبان را در آنجا  در همان فاصله البته با فرق این که در صخره جایی را میکندند و به صورت غار درست میکردند و آنها را در همونجا دفن میکردن و در غار را مهرو موم میکردند .

در ضمن به خاطر همینه اکثر امام زاده هایی که قبلا آتشکده بودن و تبدیل به امامزاده شدن زیرشونو میکنن میبینن دفینه موجوده

با سلام
در زمان های گذشته در ایران مرسوم بوده که برای یادبود هر مرده برای وی جوغنی زده می شد تا زندگان برای ادای احترام که به قبرستان می آمدند بداننند که مکان قبر کجاست و در برخی از منابع تاریخی نیز آورده اند که در این جوغن ها غذایی گذاشته می شد تا خیراتی برای مرده باشد.کاری به این قضایا نداریم .
خواستم خدمتتون عرض کنم که این جوغن ها اکثرا روی سنگ حفر می شد ولی در مناطق شمال ایران در جنگل ها  و مناطق جنگلی دیگر کشور که سنگ مناسب حفر جوغن یافت نمی شد بیشتر از جوغن درختی استفاده می شد. که قبرها دقیقا با یک فاصله دو سه متری زیر درخت قرار دارند.