این کار تا زمان حکومت بنی‌امیه و بعد از آن ادامه داشت. ضرب درهم‌های عرب ساسانی در عهد خلفای راشدین و اوایل دولت بنی امیه یعنی تا زمان عبدالملک بن مروان در سال ۷۹ هـ . ق. ادامه داشت. بعد از این تاریخ سکه‌های اسلامی بدون تصویر جایگزین آن شد. اولین سکه طلا (دینار) بدون تصویر در سال ۷۷ هـ . ق. در دوره عبدالملک بن مروان خلیفه اموی ضرب شد و از سال ۷۹ هـ . ق. سکه‌های نقره به صورت رسمی ضرب شد و از آن پس ضرب سکه به سبک عرب ساسانی منسوخ گردید.
با وجود رواج سکه‌های اسلامی خطی بدون تصویر از نیمه دوم قرن اول هجری، سکه‌هایی به سبک ساسانی با تصویر تا قرن دوم هجری در طبرستان ضرب می‌شد. این سکه‌ها را که کوچک‌تر از سکه‌های عرب ساسانی بودند، سکه‌های طبرستان می‌نامند. سکه‌های حکام عرب طبرستان نیز شبیه سکه‌های اسپهبدان بوده با این فرق که نام هریک از آنها به خط کوفی و نام طبرستان و سال ضرب در پشت سکه به خط پهلوی بوده است. اسپهبان طبرستان از خاندان ساسانی بودند و در طبرستان فرمانروایی مستقلی را تأسیس نمودند و تاریخ مخصوصی را که به سال طبری معروف است برگزیدند.

همانگونه که اشاره گردید اولین سکه‌های خطی اموی از جنس طلا در زمان عبدالملک بن مروان ضرب و جایگزین درهم‌های عرب ساسانی شد. در زمان خلافت بنی‌امیه، نام خلیفه روی سکه‌ها دیده نمی‌شود و تنها تاریخ و محل ضرب سکه بر روی سکه‌های نقره و تاریخ ضرب در طرف دیگر و سوره مبارکه الاخلاص را بدون کلمه «قل» به شکل «الله احد الله صمد لم یلد ولم یولد و لم یکن له کفواً احد» ضرب می‌کردند.
از سال ۱۲۷ هـ . ق. که قایم ضداموی به رهبری ابومسلم خراسانی قوت گرفت تا انقراض امویان در سال ۱۳۲ هـ. . ق. و روی کار آمدن سفاح اولین خلیفه عباسی، سکه‌های ویژه‌ای با مفاهیم سیاسی امویان ضرب گردید که به نام ابومسلم شناخته می‌شود. این سکه‌ها مانند سکه‌های امویان بدون نام خلیفه در ایالت‌های جبال در خراسان و خوزستان و فارس ضرب می‌شد. نام ابومسلم خراسانی بر روی هیچ یک از سکه‌های نقره نیامده است ولی بر روی سکه‌های مسی بین سال‌های ۱۲۷ تا ۱۳۲ نام ابومسلم دیده می‌شود.
سوره مبارکه ۱۱۲ قرآن کریم بر روی سکه و در حاشیه پشت سکه قسمتی از آیه ۳۳ سوره توبه «محمد رسول الله ارسله بالهدی و دین الحق لیظهره علی الدین کله و لوکره المشرکون» نقش گردیده است. در منابع مختلف از ضرابخانه‌های بسیاری نام برده شده است که سکه‌های اموی در آنجا ضرب می‌شده‌اند. اما از این ضرابخانه‌ها به جز دمشق، افریقیه و اندلس بقیه در عراق و ایران بوده‌اند که سکه‌های عرب ساسانی در آنها ضرب می‌شده است. حکومت خلفای عباسی از سال ۱۳۲ هـ . ق. شروع شد و تا سال ۶۵۶ هـ . ق. ادامه یافت. در سکه‌های عباسی حاشیه سکه مثل سکه اموی است. ولی دیگر سوره ۱۱۲ قرآن کریم را بر پشت سکه نیاورده و عبارت «محمد رسول الله» جای آن را می‌گیرد.

با گذشت زمان سکه‌های عباسی تکامل پیدا کرده و در حاشیه سکه‌ها آیه ۳ و ۴ سوره روم نوشته شد: لله الامرمن قبل و من بعد و یومئد یفرح المؤمنون بنصراله».
اوایل قرن سوم هجری ظهور حکومت‌های نیمه مستقل در ایران مثل طاهریان و صفاریان را مشاهده می‌کنیم که دارای سکه‌های بسیار جالب و باارزش هستند. طاهر بن حسین سردار نامی مأمون و سرسلسله طاهریان که بعدها به ذوالیمینین شهرت یافت و بر روی سکه‌ها لقب او دیده می‌شود.
سلسله دیگر که از سیستان بود، صفاریان و مؤسس آن یعقوب لیث می‌باشد. بر روی سکه‌های نقره این دوره کلماتی مثل النصر، الظفر، الیمن و السعاده نقر شده است که نظیر این کلمات روی سفال‌هی لعاب‌دار ایران به چشم می‌خورد (کارگر: ۱۳۸۰).
یکی از سلسله‌های بزرگ که در قرن‌های سوم و چهرم هجری بر نواحی وسیعی از ایران حکومت می‌کردند سامانیان بودند که قلمروشان از مرزهای هند در مشرق تا مرکز فلات ایران در مغرب امتداد پیدا می‌کرد. بیشتر گنجینه‌های بزرگ نقره که از روسیه، لهستان، اسکاندیناوی از زیر خاک درآوردند، مربوط به سکه‌های نقره ساسانی بوده است. اکثر سکه‌های این دوره در اندازه قراردادی و رسمی می‌باشد. ولی تعدادی از آنها با اندازه بزرگ‌تر (قطر ۸/۴ سانتی‌متر) در ناحیه هندوکش ضرب شده است. بیشتر سکه‌های سامانی در خراسان و نواحی شرقی ضرب شده. ولی تعداد معدودی هم در نواحی غربی به ضرب رسیده‌اند. آل بویه نیز به اندازه سامانیان سکه ضرب نموده‌اند. سکه‌های این دوره برای محققین تاریخی منابع اطلاعاتی بسیار باارزشی است. زیرا روی سکه‌های آنها القاب و اسامی زیادی از شاهزادگان آل‌بویه و ارتباطات شاخه‌های متعدد با یکدیگر و دست‌نشاندگان مختلفی که آنها را به رسمیت می‌شناختند و همچنین از وسعت قلمرو آنها اطلاعات با ارزشی به دست می‌آید. قدرت امرای آل‌بویه به حدی بود که به تعویض خلفا اقدام می‌نمودند. ولی به لحاظ مذهبی احترام خلفا را محفوظ می‌داشتند و نام آنها را بر روی سکه‌ها می‌آوردند. در قرن چهارم هـ . ق. برای اولین بار پس از حکومت ساسانی، بر روی سکه‌های آل‌بویه لقب شاهنشاه نیز به چشم می‌خورد. سوره مبارکه قرآن کریم که در حاشیه سکه‌های عباسی زده می‌شد برای روی سکه‌های سامانی و آل‌بویه و غزنوی نیز ضرب می‌گردید.
در روی سکه‌های اسلامی ایران تا زمان سلاجقه، صورت انسان یا حیوان دیده نمی‌شود. تصاویر سکه تا آن دوران فقط شمشیر و گاهی هلال و ستاره بود. ولی بر روی سکه‌های سلاجقه روم، تصاویر شیر و خورشید و بر روی سکه‌های طغرل سلجوقی، گنبد و گلدسته دیده می‌شود. ایلخانیان بزرگ به نقر «قاآن الاعظم و قاآن العادل و ایلخان المعظم» در اول و آخر اسم خود اکتفا می‌کردند. اما ایلخانیان ایران به تدریج کلمه شاهنشاه اسلام و سلطان همانند شاهان ایران به کار بردند. آنها گاهی اسم خود را به خط و زبان اویغوری هم بر روی سکه‌های نقره حک می‌کردند. بر روی سکه‌های غازان، اسم غازان محمود به خط کوفی و اویغوری و چینی نقر شده است. به‌طور کلی در طول شش قرن تزئینات روی سکه‌های عرب ساسانی، اموی و عباسی، شاهان ایران و سلاطین ترک تا دوره مغول به صورت خط به شیوه کوفی قدیم و بدون نقطه و اغلب شکسته زاویه‌دار منقور می‌شد. در این دوره فقط در روی سکه‌های مسی اتابکان و خوارزمشاهیان به لحاظ شیوه خطاطی، مختصر تغییری محسوس است.
از حمله مغول به بعد تدریجاً خط کوفی از حالت کوفی شکسته به نسخ و نستعلیق در زمان صفویه تغییر یافت و در واقع تغییرات خط روی سکه خیلی کندتر از کتابت انجام پذیرفت. تصاویر حیوانات مختلف روی فلوس‌های مسی منقوش است. نقش شیر و خورشید به سکه با گذشت زمان دچار تحولات زیادی شد. طغراهای مختلفی از سلاطین مغول و ترکمان‌ها متداول شد که خواناترین آن را بر روی سکه‌های ناصرالدین شاه می‌توان دید. گرچه سکه‌های مهم دوره‌های مختلف خصوصاً به دلیل زنگ‌زدگی و پوسیدگی جلب‌نظر نمی‌کند، اما از نظر تاریخی دارای اهمیت زیادی می‌باشند. طی قرن‌های اولیه هجری بیشتر شهرها دارای ضرب سکه به خصوص سکه‌های مسین بودند و اغلب برااین سکه‌ها اسامی شهرها یا حاکم‌هایی نوشته شده است که شاید گاهی نامشان در تاریخ ثبت نشده باشد. حفاری‌های علمی مناطق باستانی باعث شده است که تعداد زیادی از این سکه‌ها به دست آید و مجموعه باارزشی از سکه‌های مسی در موزه ملی ایران وجود دارد.

ضرابخانه یکی از ارکان مهم سازمان مالی در زمان صفویه بود که تحت نظر معیر الممالک اداره می‌شد. عزل و نصب حکامان و زرکشان و رئیس ضرابخانه به عهده وی بود. سکه‌های سلاطین صفوی متنوع بود. آنان نسبت به نوشته‌های روی سکه توجه خاصی داشتند. بر سکه‌ها نام و القاب شاهان صفوی به صورت ساده و یا به شعر آمده است. تاریخ و محل ضرب سکه و نیز اسامی دوازده امام یا چندین تن از ائمه روی سکه‌های صفوی منقور است. سکه‌های این دوره بیشتر از طلا، نقره و مس بود و در داد و ستدها بیشتر از سکه‌های مسی و نقره‌ای استفاده می‌شد. سکه طلا نیز در دسترس مردم بود و معمولاً در جشن‌ها و تاج‌گذاری‌ها و اعیاد از آنها استفاده می‌شد.
واحد پول این دوره «تومان» و لغتی به معنی ده هزار است. سکه طلا از اشرفی و سکه نقره را بیستی، محمدی، شاهی، عباسی، پنج عباسی و لاری می‌گفتند. سکه‌های مسی را غازی یا غاریکی می‌گفتند که ۱۰/۱ شاهی بود. بر روی فلوس‌ها نقوش مختلف حیوانات و پرندگان نقر است. بر روی سکه‌های نادرشاه افشار (۱۱۶۰-۱۱۴۸ هـ . ق. )کلمه «السلطان نادر» یا یک بیت شعر دیده می‌شود. او به سال ۱۱۴۸ هـ . ق. در دشت مغان تاجگذاری کرد و به یادگار این جشن سکه‌هایی با نوشته «الخیر فی ماوقع» ضرب شد. به لحاظ حروف ابجد تاریخی که از آن به دست می‌آید، تاریخ جلوس سلطنت نادرشاه است.

سکه در دوران اسلامی
کریم خان زند (۱۱۹۳-۱۱۶۳ هـ . ق.) در طول ۳۰ سال حکومت، خود را شاه و سلطان نخواند و عنوان وکیل الرعایا را بر خود نهاد. بر روی سکه‌های او نام وی به صورت بسیار ساده به صورت «کریم» و نام محل ضرب نوشته شده است و بر پشت سکه یک بیت شعر آمده است. سکه‌های طلای او را «کریمخانی» می‌نامند. در زمان قاجاریه سکه‌های متعدد ضرب شهرهای مختلف موجود است. نوشته بر روی بعضی از سکه‌ها مثل سکه آقامحمد خان بسیار ساده می‌باشد. در این سکه‌ها فقط نام وی به صورت یا محمد بر بالای اسامی شهرهایی که سکه در آن ضرب می‌شده است، قرار دارد و بر پشت سکه یک بیت شعر منقور است. از اواسط دوره صفویه به شهرها با توجه به موقعیت سیاسی، جغرافیایی و مذهبی آنها عناوینی داده شد. این عناوین بر روی اغلب سکه‌های این دوره دیده می‌شود. در سکه‌های افشاریه، زندیه و قاجاریه نیز این عناوین به کار رفته است. در سال ۱۲۹۵ هـ . ق. در دوره ناصرالدین شاه دارالضرب‌هایت ولایات منحل گردید و ضرابخانه در پایتخت دایر شد. این عناوین از روی سکه‌ها حذف گشت. عناوین مذکور بدین شرح هستند:
دارالسلطنه اصفهان، دارالمرز رشت، دارالعباده یزد، دارالسعاده زنجان، دارالمؤمنین کاشان، دار الامان کرمان، دار السلطنه تبریز و دارالعلم شیراز. دستگاه ضرابخانه در زمان ناصرالدین شاه در تهران تأسیس و ناصرالدین شاه تا انقراض قاجاریه سکه‌های زرین به شکل ده تومانی، دو تومانی، یک تومانی، دو اشرفی، اشرفی، پنج هزاری، دو هزاری و سکه‌های سیمین به شکل پنج هزار دیناری، ده هزار دیناری، یک هزار دیناری، دو هزار دیناری، پنج تومانی، دو قرانی، پانصد دیناری، دو شاهی، پنج شاهی، شاهی، سکه‌های مسین و نیکل به صورت دویست دیناری، صد دیناری پنجاه دیناری، و بیست و پنج دیناری بوده‌اند. سکه‌های خطی و بدون تصویر تا زمان سلطنت فتحعلی شاه قاجار معمول بود. از تمام سکه‌هایی که در مورد آنها بحث شد، نمونه‌های با ارزش در موزه ملی ایران وجود دارد که از آغاز اسلام تا آخر دوره قاجاریه در طبقه دوم موزه اسلامی به نمایش گذاشته شده است»

کتراک یا فرکت ای جی
کتراک ماده منبسط شونده غیر انفجاری می باشد که با افزایش حجم باعث تخریب سنگ و ساروج می شود.
برای استفاده از کتراک حتما باید بر روی کار با اصولی که بعد از خرید آموزش داده می شود و در شرایط مختلف مثل دیواره ، کف چاه یا سنگ آزاد بایکدیگرنوع کابرد فرق دارد . از شرکت هایی خریداری کنید که انجام آن در شرایط مختلف را بتوانند آموزش دهند.

میزان کتراک در سنگ های آزاد که بر روی زمین افتاده هستند برای هر متر مکعب تقریبا ۷ تا ۱۰ کیلو مصرف می شود و در سنگ و ساروج هایی که در دیواره یا کف زمین محصور هستند و اطرافشان بسته است برای هر متر مکعب بین ۲۰ تا ۴۰ کیلوگرم نیاز می باشد .

این حدود مصرف بستگی به قطر و طول مته دارد . هرچقدر مته و چال هایی که حفر می کنید طول بیشتری داشته باشد میزان مصرف شما کمتر می شود.

در موارد بالا برای انفجار ، کتراک  حتما باید سوراخ حفر شود تا جواب بدهند وبرای حلال ساروج نیازی به حفر چال نیست .

از نظر زمان بندی ، هزینه و راحتی کار گزینه اول انفجار می باشد که تخریب بسیار ارزان می شود و بعد از آن گزینه کتراک که نسبت به انفجار زمان بر تر ، سختر و گران تر است ولی از حلال ساروج بهتر است و گزینه اخر حلال ساروج که گرانتر و‌طولانی تر است .

به جز مواردی که نام برده شد می توان به دستگاه کور گیری هم اشاره کرد که البته بسیار گران و زمان بر تمام می شود و هر جایی نمی توان از آن استفاده کرد .
موارد فوق برای بتن هم قابل ایتفاده هستند.

راکتن چیست؟

ساروج انواع مختلف دارد که محکم ترین آن به ترتیب از ساروج سیاه شروع می شود و بعد از آن ساروج سفید و ساروج طوسی و ساروج کرم است. بعضی از ساروج ها با موادی بنام سیلیکس و بعضی با سرب و مس ذوب شده درست می شدند، که استقامت ساروج و محکمی آن را بالا می برد. در ساروج هایی که برای جلوگیری از نفوذ آب ساخته می شد از پشم شتر و موی بز استفاده می شد که ساروج را برای جلوگیری از نفوذ آب مستحکم می کرد. تا چند سال پیش شصدو دو نوع ساروج شناخته شده است که از این تعداد پنجاه و یک نوع آن بدون اموال می باشد و از باقی مانده انواع ساروج همه دارای طلا نمی باشد. در حفاری های انجام شده اکثرا از سه نوع ساروج بار طلا بیرون آمده است و الباقی دارای نقره و مفرق و اجناس دیگر بوده اند.

نحوه کار ساروج شکن

نحوه کار با راکتن بدین گونه است که ابتدا سوراخی در محل مورد نظر ایجاد کرده سپس راکتن را با آب مخلوط و درون سوراخ قرار می دهیم. پس از حدود نیم ساعت مخلوط ساروج شکن موجود در سوراخ منبسط شده و با ایجاد فشار بسیار زیاد باعث تخریب می شود. از این ماده می توان در پروژه های ساختمانی، مترو، پل و همچنین در محیط های مرطوب و حتی زیر آب استفاده کرد. ساروج انواع مختلف دارد که محکم ترین آن به ترتیب از ساروج سیاه شروع می شود و بعد از آن ساروج سفید و ساروج طوسی و ساروج کرم است. بعضی از ساروج ها با موادی بنام سیلکس و بعضی با سرب و مس ذوب شده درست می شدند. استقامت ساروج و محکمی آن را بالا می برد. در زمان های قدیم که چیزی به نام بتن وجود نداشت، برای ساختن جاهای مستحکم از موادی به نام ساروج استفاده می شد. امروزه به اشتباه مردم فکر می کنند که ساروج برای نگهداری عتیقه بوده است در صورتی که اینطور نیست. ساروج برای پل سازی، ساخت قلعه های محکم، سد سازی، راه برای آب و نگهداری عتیقه و بسیاری از این موادی استفاده می شده است.

طریقه خرد کردن هر کدام از این ساروج ها متفاوت است ولی به طور کلی می توان آنها را خرد کرد و از بین برد. برای مثال یک الماس را فرض کنید که می خواهید آن را خرد کنید. اگر با پتک هم روی آن بزنید خرد نمی شود ولی اگر بدانید که ضربه را به کجای الماس وارد کنید به راحتی خرد می شود و به قطعات کوچک تقسیم می شود. ساروج هم مانند همین الماس است، اگر مواد آن در دسترس نباشد باید بدانید که از کجا شروع به شکستن آن بکنید تا بهتر نتیجه بگیرید. برای ساخت مواد جهت خرد کردن ساروج باید نمونه ساروج وجود داشته باشد و مواد برای آن نمونه ساخته شود یا اینکه بدانید ساروج شما از چه نوعی است. از بین بردن ساروج هایی که به صورت عمودی می باشد با استفاده از مواد بسیار سخت تر است ولی نشدنی نیست. اول باید دور جایی را که می خواهیم مواد بریزیم با خمیر گرفته و آن را کاملا آب بندی کنیم و بعد از مواد ساروج استفاده کنیم.

کلیه ساروج ها از مواد اصلی زیر درست شده اند:

شن و ماسه، آهک، سفیده تخم مرغ و ……..

مواد دیگری هم به انواع ساروج اضافه می شد که در بالا نام بردیم. ساروج، روش شکستن ساروج، اسید ساروج، کتراک، خرد کردن ساروج، گنج یابی، دفینه یابی، گنج کنی

طریقه خرد کردن هر کدام از این ساروج ها متفاوت است ولی به طور کلی می توان آنها را خرد کرد و از بین برد. برای مثال یک الماس را فرض کنید که می خواهید آن را خرد کنید. اگر با پتک هم روی آن بزنید خرد نمی شود ولی اگر بدانید که ضربه را به کجای الماس وارد کنید به راحتی خرد می شود و به قطعات کوچک تقسیم می شود. ساروج هم مانند همین الماس است، اگر مواد آن در دسترس نباشد باید بدانید که از کجا شروع به شکستن آن بکنید تا بهتر نتیجه بگیرید. برای ساخت مواد جهت خرد کردن ساروج باید نمونه ساروج وجود داشته باشد و مواد برای آن نمونه ساخته شود یا اینکه بدانید ساروج شما از چه نوعی است. از بین بردن ساروج هایی که به صورت عمودی می باشد با استفاده از مواد بسیار سخت تر است ولی نشدنی نیست. اول باید دور جایی را که می خواهیم مواد بریزیم با خمیر گرفته و آن را کاملا آب بندی کنیم و بعد از مواد ساروج استفاده کنیم.

همواره ثبت “ترین‌ها” در تاریخ از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده و طرفداران خاص خود را دارند. امروز می خواهیم شما را با بلند ترین درخت جهان آشنا کنیم. این درخت که”هیپریون”نام دارد با ۳ متر ارتفاع بیشتر، رکورد درختی با نام “غول بزرگ استراتوسفر” که ارتفاع ۱۱۲،۵ متر را شکسته است.

جالب است بدانید غول بزرگ استراتوسفر دو برابر بلند تر از مجسمه آزادی است. طبیعت شناسانی در جستجو های خود به کمک ابزار لیزری موفق به کشف”هیپریون” به ارتفاع ۱۱۵،۵متر شدند.

دانشمندان به منظور اندازه گیری دقیق این درختان از طناب های بلند استفاده کردند که از بالاترین نقطه تا پایین ترین بخش درخت را پوشش دهد که پس از ساعت ها تلاش توانستند اندازه واقعی این درخت را بیابند و در نهایت اعلام کردند که ارتفاع واقعی هیپریون، ۱۱۵،۵۴ متر است.

این درخت را از این جهت که در دهه ۷۰ میلادی در چند متری آن تمامی درختان اطرافش قطع شدند، درخت خوش شانسی می دانند. طبق گفته «استیو سیلت” هیپریون ” به سن انسانی، حدود ۲۰ سال سن دارد.

گفتنی است؛ محل دقیق قرارگیری این درخت به جهت در امان ماندن از دسترسی و هجوم گردشگران تاکنون اعلام نشده است.

برخی از تپه های گنج دار تپه هایی تنها و تک می باشند و به راحتی قابل شناسایی هستند. این تپه ها که از خاک سرند شده و رسی ساخته شده اند اغلب در زمان ساسانیان بنا شده اند و همگی دارای دفینه بزرگی بوده اند.

بررسی تپه های گنج دار

این که میگویم بوده اند یعنی بارش رفته و کمتر تپه ای مونده که از بارش حفظ شده باشه.این همه خاکی شما مشاهده میکنید حاصل کندن تونل بزرگی است که در واقع راه اصلی به تپه هستش.این راه میتواند تا هزار متر هم باشد. بهترین و کم خرج ترین راه است که درب تونل را بیابیم و از تونل وارد تپه شویم. اما به شرط اینکه نسخه داشته باشیم.شاید ساده به نظر بیاید اما اگر وارد تونل شوید میبینید که چقدر ترسناک هستش و راههای پیچ در پیچ و گیج کننده ای وجود دارد.بهترین راه این است که از وسط تپه های گنج دار بکاویید تا به اتاق ساروجی یا خشتی برخورد کنید.برای جلوگیری از ریزش حتما نکات ایمنی را رعایت کنید.مثلا شکل حفاری به صورت مربع یا مستطیل باشد.این کار تا حدی جلوی ریزش را میگیرد.ضربه های شدید به سقف ساروجی نزنید و با مواد شیمیایی کار را یه سره کنید.هرگز با لودر به جان تپه ها نیوفتید.

راه های شناسایی تپه های گنج دار

یکی از مواردی که در گنج یابی و حتی باستان شناسی اهمیت دارد بررسی برخی از تل های خاکی مورد کاوش در گذشته توسط افراد برای دفینه می باشد که در اینجا سعی می کنیم موارد مربوط این موضوع را با نگاه گنج یابی و کاوش دفینهبررسی کنیم:
معمولا در مواقع حساس و جنگی مخصوصا در زمان حمله مغول حکم بر این شد که اموال و خراجی که وجود دارند رو پنهان کنند که برای پنهان کردن اموال و فرار کردن از معرکه معمولا در کف خود محل دیده بانی چاهی حفر میکردند و سنگ چین میکردند و اموال رو درونش میذاشتند و سپس سنگی رو درب چاه میذاشتن.

مهمترین مسئله تپه های گنج دار

مهمترین مسئله کار وجود یک جنازه در روی سنگ چاه هست که برخی موارد افرادی فکر میکنند این موارد قبر هستند و به نوعی مقبره هستند ولی کاملا در اشتباه هستند این جنازه ها جنازه های قربانیهایی هستند که در پنهان کردن دفینه دست داشته اند و پس از اتمام کار محکوم به مرگ بوده اند به دلیل لو نرفتن مکان تپه های گنج دار . از این جنازه معمولا به عنوان نشانه هم در زیر خاک استفاده میشده و به همین راحتی دست از سر جنازه قربانی هم بر نمیداشتند بلکه برای علامت هم استفاده میکردند که به نوعی گول زننده هم هست برخی موارد بوده که افرادی به این جنازه ها رسیدن یا به خاطر عذاب وجدان کار رو رها کردن یا افرادی برای دور زدن دیگران وقتی به جنازه رسیدن دیگران و خود رو به دروغ و از ریا ملامت میکردند که این قبره و چیزی نداره بیاید روشو بپوشونیم بریم و بعد خودش سر فرصت میومده ترتیب کار رو میداده .

پس به این نتیجه میرسیم که قرار دادن جنازه بر روی کار هم نوعی حیله بوده و نوعی سو استفاده دیگر از نوکر یعنی نوکر باید همیشه نوکر باشه چه سالم باشه چه مرده باشه چه استخونهاش مونده باشه . سپس کل محل دیده بانی رو تخریب میکردند و به صورتی لایه گذاری میکردند که معمولا برای دفینه ها لایه گذاری میکنند البته از این راه همان یاغیان و سرکشانی همچون مغولها هم استفاده میکردند چون امکان حمل بار برای اینکه مدام در تاخت و تاز بودند ممکن نبود مجبور به پنهان کردن انها بودند و چون وقتی زیاد نداشتند این شیوه سریع رو به کار میبستند و سریع کار رو تمام میکردند و راهی تاخت و تاز خود میشدند غافل از اینکه ممکن است برگشتی در کار نباشد و اموال هزاران سال بر سر جای خود میماندند تا دست قسمت دست فردی را به ان برساند . تپه های گنج دار .

معمولا وقتی کار لایه گذاری تموم میشد روی کار برای اینکه محل دقیق وجود دفینه موجود باشه چاله اتشی رو درست میکردند و درونش اتش میکردند و این چاله اتش همیشه برای رهگذرها مورد استفاده بوده غافل از مورد موجود در زیر این چاله اتش.

عمق کار در این موارد حداکثر یک متر و نیم بوده

در تپه های گنج دار نوع دومی هم هست که این مورد به جای چاه از تنور با دیواره ساروجی استفاده میشده و به نوعی تنورهای دو طبقه بودند تنور اول یا خالی بود یا دارای بار اندکی بود برای گمراه کردن که بگه دیگه چیزی نیست و همین بوده و به مال اصلی دست پیدا نکنند بار اصلی هم در تنور در دل تنور مکانهایی رو درست میکردند به عنوان جاساز و اونا رو منظم در مکانهای خوشون قرار میدادند مثلا اگر مورد قوری بود در دیواره جایی شبیه و اندازه ان قوری تعبیه میکردند و قوری رو درونش میذاشتند باقی مواردی که گفته شد عینا شبیه مورد اول است.